ΕΥΘΕΩΣ

Μην μπερδεύεστε: Άλλο δημοσιογράφος και άλλο «εργολάβος εκτελεστής»

Η «Αυριανή», η πρώτη εφημερίδα που αντί για μελάνι χρησιμοποιούσε εμετό, ήταν το έντυπο που συστηνόταν ως αυτό «που γκρέμισε τον καραμανλισμό». Κάποιος άνθρωπος με στοιχειώδη λογική μπορούσε να καταλάβει τις προθέσεις και τον λόγο ύπαρξής της μονάχα από την επικεφαλίδα. Καμία πρόθεση για ενημέρωση, έστω και στοιχειώδη, παρά μόνο διάθεση να «εκτελεστεί» ο αντίπαλος. Τα «συμβόλαια» ήταν πολλά και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ανάγκασαν τους υπευθύνους της εφημερίδας σε κωλοτούμπες και σε αποθέωση εκείνων που μέχρι πρόσφατα έβριζαν χυδαία. Στην τελική, εκεί καταλάβαινε κάποιος ότι επρόκειτο για «στυγνούς επαγγελματίες» και ότι τίποτε δεν ήταν προσωπικό.

Με τα χρόνια, υπήρξαν κάμποσες απόπειρες προκειμένου να βρεθούν μιμητές της «Αυριανής». Κατά κανόνα επρόκειτο για απλούς εκβιαστές, σαν κι αυτούς που πουλάνε προστασία στα μαγαζιά. Υπήρξαν και κάποιες περιπτώσεις όμως με ΜΜΕ «ειδικού σκοπού», ειδικά στην εποχή του ηλεκτρονικού Τύπου. Η διαφορά τους με την «Αυριανή» ήταν/είναι πως δεν υπήρξαν το ίδιο «τίμια»: για ένα διάστημα, μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία, προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο ότι είναι «αντικειμενικά», ότι δεν υποκινούνται από συγκεκριμένα συμφέροντα. Όλα αυτά μέχρι να πέσουν οι μάσκες και να φύγει ο μανδύας της κατ’ επίφαση αντικειμενικότητας, ώστε να αποκαλυφθεί το πραγματικό – άσχημο – πρόσωπο των όσων πρεσβεύει το συγκεκριμένο Μέσο.

Κατά μια διαβολική μεν, αλλά όχι σύμπτωση δε, κάποια πρωταγωνιστικά πρόσωπα ανακυκλώνονται. Οι πιο πονηροί πρόλαβαν να εξαργυρώσουν την «αντικειμενικότητά» τους με παχυλούς μισθούς, από τα Μέσα του αφεντικού και όχι μόνο. Πουλώντας δήθεν ποδοσφαιρική εμπειρογνωμοσύνη που η πίστη στην εκτέλεση του συμβολαίου τους οδηγεί σε ιστορικές γκάφες και σε βαρύγδουπους τίτλους που άφησαν εποχή για την αστοχία, την αμπαλοσύνη και εντέλει την εμπάθειά τους.

Στην αρχή τα αφεντικά ήταν πολλά. Μέχρι να επικρατήσει ένα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα ξεκαθαρίσματα της μαφίας. Οι πρώην σύμμαχοι και «συνέταιροι» έφαγαν πιστολιές και καθένας από την πλευρά του προσπάθησε να απαντήσει. Άλλος σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, άλλος σε τηλεοπτικό. Ο στόχος όμως, ο «σημαδεμένος προς εκτέλεση» ήταν πάντα ένας: ο Ολυμπιακός. Σε αυτό ομολογουμένως μπορείς να αναγνωρίσεις μια συνέπεια.

Σήμερα, κάποιοι από αυτούς τους «εργολάβους» διαμαρτύρονται για στοχοποίηση, υποδυόμενοι τους δημοσιογράφους. Οι ίδιοι που συνετέλεσαν καθοριστικά στο να βγάλει η δημοσιογραφία (ειδικά η αθλητική) το κάκιστο όνομα που έχει σήμερα. Το κακό είναι ότι πλέον δεν πείθεται κανείς για τη «δημοσιογραφική» τους ιδιότητα. Είναι πολλά τα χρόνια και αμέτρητα τα παραδείγματα. Μπορούν να συνεχίσουν να εκτελούν συμβόλαια, να κάνουν οτιδήποτε τους διατάξει το αφεντικό. Ενδεχομένως να μη χρειαστεί να λογοδοτήσουν ποτέ, άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε όπως συχνά λένε και οι ίδιοι. Ας φανούν όμως έστω και για μια φορά ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τους άλλους, παύοντας να το παίζουν «κυνηγημένοι». Και κυρίως, σταματώντας να επικαλούνται μια ιδιότητα που έχουν απαρνηθεί προ πολλού.

Υπάρχει η δημοσιογραφία. Υπάρχει η «δημοσιογραφία». Υπάρχει και η εργολαβία των «πληρωμένων εκτελεστών». Έχω υπερασπιστεί πολλάκις την κανονική δημοσιογραφία, ακόμα και κόντρα στην ομάδα που υποστηρίζω. Αυτή άλλωστε είναι και η βασική υποχρέωση ενός επαγγελματία δημοσιογράφου: να βάζει τον επαγγελματισμό του πάνω από τις πεποιθήσεις και τις προτιμήσεις του όταν αυτό κριθεί απαραίτητο. Την πληρωμένη «δημοσιογραφία» των «εκτελεστών εργολάβων» δεν θα μπορούσα να την υπερασπιστώ ποτέ. Και αυτή τη φορά είναι πολύ πιο εύκολο διότι δεν κινδυνεύω να χάσω τη δουλειά μου…

2 Σχόλια

2 Comments

  1. karlis

    07/05/2020 00:55 at 00:55

    Συνεχίστε την καλή δουλειά.
    Δεν είναι της παρούσης, αλλά θα πρότεινα το εξής με αφορμή και ένα σημερινό άρθρο συναδέλφου σας για το σερί νικών του παοκ με κάποιες ομάδες.

    Θα πρότεινα λοιπόν να ψάξει κάποιος τα επίσημα νούμερα για τα έσοδα του Ολυμπιακού και του ποα από το ΤΣ Λ, και συγκεκριμένα από το 1992 μέχρι το 2011 (έτος ανεπίσημης χρεοκωπίας του αιώνιου).

  2. Τρελό Κουνέλι

    07/05/2020 18:10 at 18:10

    Αν ζούσαμε σε σοβαρή χώρα, οι άνθρωποι που εκτελούν συμβόλαια θα ήταν φυλακή. Γιατί ναι μεν υπάρχει η ελευθερία του Τύπου και είναι ΙΕΡΗ, αλλά από την άλλη μεριά η ελευθερία χωρίς έλεγχο καταντά ασυδοσία. Δε μπορείς να λες και να γράφεις ό,τι θέλεις χωρίς συνέπειες. Κάποια στιγμή απλά πρέπει να πληρώσεις ποινικά και να σου απαγορευτεί να ξανασκήσεις το λειτούργημα. Δυστυχώς στην Ελλάδα πολλοί βολεύονται από τέτοιου τύπου “δημοσιογραφία” και για αυτό το δικαστικό σύστημα δε κάνει ουσιαστικά τίποτα για να καθαρίσει το στάβλο. Το πολύ πολύ να βάλουν κανά πρόστιμο της πλάκας μετά από πολύχρονη δικαστική διαδικασία.

    Το σωστό επίσης θα ήταν κάθε ΜΜΕ που συνδέεται ιδιοκτησιακά άμεσα ή έμμεσα με ιδιοκτήτη ΠΑΕ ή ΚΑΕ να είναι υποχρεωμένο να το δηλώνει δίπλα στο τίτλο του ΜΜΕ. Δε γίνεται να μας έχουν φλωμώσει στην “αντικειμενικότητα” τόσα χρόνια τα ΜΜΕ του Σαββίδη και του Γιαννακόπουλου…. Δεν είναι κακό να έχουν ΜΜΕ, ας έχουν 500, αλλά να ξέρει ο κάθε αναγνώστης που ανήκουν.

    Όσο για αυτό που λέει ο φίλος Karlis, πολύ σωστά, υπάρχει η κλασσική καραμέλα πως ο Ολυμπιακός έγινε τεράστιος λόγω εσόδων Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά η πραγματικότητα είναι πως ο ΠΑΟ είχε τα ίδια αν όχι περισσότερα έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι τουλάχιστον το 2011. Άρα το παραμύθι τους δεν έχει δράκο.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

To Top